Nou zeg, kom ik ‘m toch wéér tegen. Eerst op de teevee, dan bij Opi en Omi, en vervolgens zit ik een beetje te genieten van zo’n peperding, komt ‘ie weer binnenlopen! Ik weet niet precies wat ‘ie van me wil, maar hij loopt wel de hele tijd achter me aan. Snap het niet helemaal want ik val niet zo op mannen met witte baarden.
Wat wel weer leuk is, is dat ‘ie een kadootje voor me had als ik 3 minuten op schoot van papa naar z’n verhaaltje zou luisteren. Hij vertelde iets over mijn zelfstandigheid. Dat ik alles zelf wil doen enzo. Dat kadootje uitpakken, dat kon ik ook zelf wel.
Mijn zorgvuldig geoefend woordje ‘Lalaboo’ kon ik in ieder geval goed in de praktijk brengen, want ik heb een heuse Teletubbie-pop van de man-met-witte-baard gekregen. En iedereen zal dat weten ook!
Er schijnt een oude wijze man in het land te zijn aangekomen. Eén met een witte baard en een verzameling zwarte huppelmensen die heel blij ronde koekjes zo hard mogelijk naar kindjes gooien. Wat daar de lol van is snap ik niet, maar die dingen zijn wel lekker. Die oude wijze man verplaatst zich op een wit paard en het schijnt dat alle kindjes hun schoen voor de verwarming mag zetten. Maar ik nog niet, want papa en mama zeggen dat ik er nog niets van snap.
En nu heb ik het gerucht gehoord dat de broer van die oude wijze man met z’n witte baard volgende maand langskomt. Maar die komt met een slee met rendieren. En die heeft geen zwarte huppelmensen maar kabouters.
Tien augustus werd mijn nichtje weer een jaartje ouder en de 9e hebben we dat gevierd met (een beetje) familie, vriendinnen van Vanessa en héél veel andere kindjes. Samen met papa en mama naar Wateringen waar we samen de kadootjes aan Youenne hebben gegeven. Verder vond ik de glijbaan – zoals gebruikelijk aan de glijkant naar boven en dan niet meer naar beneden durven – veel leuker dan al die mensen en kindjes daar.
Bovendien had ik nog iets anders interessants ontdekt op zo’n verjaardagspartijtje: allerlei exotische vormen van voedsel die ik helemaal niet ken. Wat dacht je van knakworstjes, of friet? Jaja, ik heb voor de eerste keer in mijn leven een heel frietje gegeten. En ik vond dat – tot grote ergenis van mama – eigenlijk wel heel lekker.
En alsof dat nog niet genoeg was heb ik ook nog een methode ontwikkeld om de loopproces wat eerder op gang te helpen.
We hebben een mooi voorjaar gehad en de zomer kenmerkt zich door af en toe een lekker weekje van tropische baddertemperaturen. En als je dan net in het bos zit is dat natuurlijk helemaal mooi. Op een zaterdag en zondag begin juli zijn we met Vanessa, Bas en Youenne de pensionado’s in het bos gaan opzoeken. Zij overzomeren daar en zijn dus een beetje afgesneden van de echte wereld, daar in dat bos. Wat sociale contacten met een beebie kan dus geen kwaad. Opi, Omi, Tande Viviane, Ome Bin en Bomma waren natuurlijk erg blij ons weer te zien.
Lekker gespeeld met Youenne in het water, gefietst en gewandeld. Ik hoef niet perse naar Bali, vind dit net zo leuk…
Wat een mijlpaal. Alweer 1 jaar geleden vond ik het nodig om de wereld te gaan verkennen. En nu, een jaar later heb ik al heel wat meegemaakt: voor het eerst mijn papa en mama zien, warm zomerweer maar ook koud winterweer, de zee, het bos, echt eten, mijn eerste tandjes, kruipen, vallen, slapeloze nachten. Ik ben eigenlijk al ‘beebie-af’ maar vind dat ik nog niet echt voor vol wordt aangezien. Nou ja, vol wel. Maar dan in het gezicht.
En toen was het 30 april dan zover. Speciaal voor de gelegenheid had iedereen de vlag buitengehangen. Ik weet niet precies waarom ze dan ook oranje kleren aantrekken, maar dat zal wel iets met die vlag te maken hebben. Vandaag, de grote dag, is tante Vanessa, ome Bas en Youenne ons komen opzoeken. Daarnaast waren Oma, ander ome Bas en Kalani helemaal komen overvliegen van Bonaire om mij het eerst kaarsje te zien uitblazen. We houden het vandaag een beetje rustig, aanstaande zondag is pas het echte feestje, met zo’n 30 man in mijn huis.
Het was een bijzonder mooie lentedag, ongeveer 25 graden in de zon. Gemakkelijk met korte mouwen dus. Mama had een speciale taart laten overkomen uit Venlo, eentje die ze op het internet had gevonden en met allemaal kleurige rondjes erop. Tsja, waarom zou je ook een taart bij de plaatselijke bakker halen, toch? Wat je van ver haalt is lekker.
Ik heb alle kadootjes bijna helemaal zelf uitgepakt. Hoewel de inhoud van de pakken die binnengesleept werden ongetwijfeld een hoop waarde hebben vond ik het pakpapier an sich en de bijbehorende krullen ook wel mooi. De visite had erg hun best gedaan om iets moois uit te zoeken: Een schilderij van opa en oma, een echte fiets van Vanessa, Bas en Youenne (daar had Youenne ook op leren fietsen) en een echte interactieve Elmo robotpop van papa en mama. Hoewel ik bij die laatste het idee had dat papa ‘m ook wel erg leuk vond.
Papa en mama hadden met vrienden afgesproken om ’s avonds een hapje te gaan eten met vrienden en Vanessa in Delft. Een mooie gelegenheid om eens bij Opi en Omi te gaan logeren. Uiteraard wilde mijn nichtje Youenne ook van de partij zijn, dus we hebben samen gezellig gespeeld en gelogeerd.
De volgende dag zijn we naar Kijkduin geweest waar de familie natuurlijk weer pannekoeken en/of poffertjes moest eten. Ik kom vaker op het Kijkduinse strand dan in het Udense bos…
De oliebollen achter de kiezen, het vuurwerk afgestoken. Niet dat ik er veel van gemerkt heb, want ik natuurlijk gewoon doorgeslapen. Net zoals Youenne.
Papa, mama, ome Bas en tante Vanessa niet want die mochten laat opblijven.
Het is in Nederland al een tijdje erg koud. Zo koud dat het water waar normaal de eendjes in zwemmen hard is geworden. Zo hard dat je er gewoon op kan staan. En aangezien mijn nichtje haar schaatsjes wilde proberen zijn we op zoek gegaan naar dat harde water. Kijk zelf.
Gezellig naar Wateringen, naar Opi, Omi, ome Bas, tante Vanessa en natuurlijk mijn grote nicht Youenne om gezellig samen kerst te vieren. Mijn nichtje is heel erg verliefd op me en wil me constant kusjes geven. Dat witte pluizige ding wat daar rondloopt vind ik dan ook wel interessant, maar daar schijn ik niet aan te mogen komen. Raar, ik heb een hoop pluizige dingen in m’n box liggen en daar mag ik dan wel weer aankomen.
Tot slot van de kerstavond gezellig met mijn nichtje in het grote bad.
Kijk hieronder voor de video en aan de rechterkant van mijn blog voor de foto’s.
Als je de video in hoge kwaliteit wilt zien, klik dan hier en zet ‘HD’ aan (in de rechterbovenhoek van de video)
Zo’n 85 jaar geleden zag de wereld er vast anders uit. Mijn Bomma weet dat, want die is toen geboren. En vandaag vieren we dat op traditionele Belgische wijze: middels een etentje. En aangezien ik een kwart Belg ben vind ik dat best leuk. Ik heb die avond flink gelachen, zo ook mijn ooms, tantes, opi en omi. En laten we eerlijk zijn, ik zie er best goed uit met mijn 7 maanden, maar mijn Bomma mag er met 85 jaar dus ook best wezen.
Het is daar maar weer gebleken; feitelijk ben ik een ideale beebie. Ik ben goedlachs (als ik uitgerust ben) en als het tijd is dat de Grote Mensen gaan eten ga ik slapen. Zo bij het dessert word ik dan weer wakker om de mensen weer te vermaken.
Maar wanneer mag ik die frieten nou eens gaan beginnen eten?
Kijk voor meer foto’s op mijn flickr site (aan de rechterkant van dit blog)
Gezellig bij Opi en Omi, tante Vanessa, ome Bas en natuurlijk Youenne.
Voor de hoge kwaliteit, klik op het ‘Vimeo’ logootje rechtsonder. Je komt dan op de Vimeo site terecht. Klik op Play en met de pijltjes rechtsonder in het beeld kun je de video schermvullend zien.
