Zo af en toe sneeuwt het in Nederland en dit jaar was het vroeg in de winter. We hebben net geen witte kerst gehad, maar de dagen ervoor waren wel bijzonder wit en koud. Ik had nog nooit op een sleetje gezeten, dus het werd tijd om dat eens uit te proberen. Helaas waren alle sleetjes in heel de stad uitverkocht, maar gelukkig konden we even een uurtje het sleetje van de buren lenen. Op naar de paardjes in de sneeuw!

In afwachting van de kerstavond hadden we een feestje met de familie van mama. Oma Uden (snap ik niet, eerst Oma, dan Omi en nu weer Oma Uden??) was 80 jaar geworden, en da’s best een hele prestatie. Vandaar reden voor een feestje in het altijd gezellige Panningen. Een woonboerderijtje met koetjes en twee open haarden. Mijn neefjes en nichtjes waren er ook, dus ik heel wat kunnen ravotten. De sneeuw kon niet wachten tot kerstavond en vond het nodig om nu al te vallen. Gevolg: heen Nederland plat en wij niet naar buiten. Althans, ik niet want ik vind dat witte spul dat uit de lucht komt dwarrelen maar koud. Maar mijn neefjes en nichtjes dachten daar anders over.

Zo op een willekeurige zondagmiddag twee weekjes voor Kerts samen met papa en mama naar Dippie Doe, een speciaal voor kindjes overdekte speeltuin. Allemaal leuke attracties waar ik voor het eerst alleen in mocht…

Leuk even met papa de stad in, naar Winterwonderland. Oliebol eten, Gluhwein drinken (papa dan), naar mensen kijken die op hard water staan en even de draaimolen in.

De man met de witte baard zit weer op het schip naar Spanje en de volgende witte baardeman staat voor de deur. Maar deze baardemans komt alleen maar binnen als er een boom met ballen in de woonkamer staat. Tijd om ons te prepareren dus.

Veel mensen hebben een echte ballenboom, maar omdat papa en mama dat zielig vinden, of teveel gedoe, hebben wij een nepballenboom. Ook goed.

Voor het eerst mocht ik helpen met het plaatsen van de ballen in de boom, hoewel de echte ballen schijnbaar niet aan mij toevertrouwd werden en telkens op zo’n hoogte werden gehangen dat ik er nét niet bij kon. Flauw. Ik mocht wel met een soort houten versierseltjes spelen. Erin hangen is leuk, maar eruit halen is nog veel leuker. Vooral omdat het niet mag.

De ballenboom staat er nu en elke keer als ik de woonkamer binnen kom  gestormd roep ik heel hard ‘boo!’ en loop ik naar dat zwarte doosje achter de ballenboom. Want als papa daarop drukt komen er allerlei lichtjes in de boom. En dan is ‘ie nog mooier…

Nou zeg, kom ik ‘m toch wéér tegen. Eerst op de teevee, dan bij Opi en Omi, en vervolgens zit ik een beetje te genieten van zo’n peperding, komt ‘ie weer binnenlopen! Ik weet niet precies wat ‘ie van me wil, maar hij loopt wel de hele tijd achter me aan. Snap het niet helemaal want ik val niet zo op mannen met witte baarden.

Wat wel weer leuk is, is dat ‘ie een kadootje voor me had als ik 3 minuten op schoot van papa naar z’n verhaaltje zou luisteren. Hij vertelde iets over mijn zelfstandigheid. Dat ik alles zelf wil doen enzo. Dat kadootje uitpakken, dat kon ik ook zelf wel.

Mijn zorgvuldig geoefend woordje ‘Lalaboo’ kon ik in ieder geval goed in de praktijk brengen, want ik heb een heuse Teletubbie-pop van de man-met-witte-baard gekregen. En iedereen zal dat weten ook!

Volgens het consternatieburo moeten peuters van mijn leeftijd al 3 woordjes zeggen: papa, mama en een ander woord naar keuze. Tsss.. amateuristisch gedoe. Ik ga niet voor onder de 35 woordjes (althans, dat heeft mijn mama geteld). Even een bloemlezing van mijn peutervocabulaire:

• Papa – papa
• Mama – mama
• Eetsje – Eten
• Titten – Zitten
• Titsje – Drinken
• Auwtoo – Auto
• Tapata – Tandpasta
• Lalaboe – Combinatie van Teletubbies ‘Lala’ en ‘Po’
• Boebba – Bumba
• Boebbaloe – Bumbalu
• Oopaa – Opa
• Daa – Dag
• Haai – Hoi
• Jaajaa – Yara

Vandaag was het dan zover. Bijna 1 miljoen kindjes moesten gevaccineerd worden tegen de griep die helemaal is komen overwaaien vanuit Mexico. Jammer dat ik daar nog nooit geweest ben, want nou heb ik wel de last en niet de lust ervan.

Maar goed, om 11 uur ben ik dus met papa naar de sporthal in Oss gegaan om de veelbesproken prik te halen. Volgens sommigen is deze prik gevaarlijk, worden er nanobots mijn lichaam geïnjecteerd of worden we morgen wakker als halve zombies, immer gehoorzamend aan de geweldloos overgenomen nieuwe regering die uiteindelijk blijkt een pact aangegaan te zijn met aliens die ons al miljoenen jaren in de gaten houden. Het kan ook best zijn dat er wat bijwerkingen zijn, dus opletten moeten we wel.

Het bleek dat ik niet het enige kindje was waarvan de papa en mama het nodig achtten om een 2 mm dikke naald in mijn bovenarm te laten prikken, getuige de lange rijen papa’s, mama’s en kindjes in de sporthal. Na de registratie werd mij een mevrouw toegewezen die voordat ik er erg in had die naald al pontificaal in mijn arm had gejensd. Dat was minder…

Mijn huilen beperkte zich tot 20 seconden, waarna papa mij verblijde met een speen. Gedurende de terugreis was ik zoet en heb thuis bijna drie uur geslapen. Nu, 4 uur ’s middags, voel ik me prima, ben ik uitermate druk en vrolijk en heb zo te zien geen last van de gewraakte bijwerkingen. Gelukkig is het Sinterklaas, dus ik word afgeleid door een scheepslading pepernoten. Ik heb ook nog geen last van mijn bovenarm, maar dat kan morgen nog komen.

En dan te bedenken dat ik over drie weken weer mag…

Er schijnt een oude wijze man in het land te zijn aangekomen. Eén met een witte baard en een verzameling zwarte huppelmensen die heel blij ronde koekjes zo hard mogelijk naar kindjes gooien. Wat daar de lol van is snap ik niet, maar die dingen zijn wel lekker. Die oude wijze man verplaatst zich op een wit paard en het schijnt dat alle kindjes hun schoen voor de verwarming mag zetten. Maar ik nog niet, want papa en mama zeggen dat ik er nog niets van snap.

En nu heb ik het gerucht gehoord dat de broer van die oude wijze man met z’n witte baard volgende maand langskomt. Maar die komt met een slee met rendieren. En die heeft geen zwarte huppelmensen maar kabouters.

Nee, ik snap er inderdaad niets van…

Eén van de eerste woordjes die ik kan zeggen is ‘eendjes’. Tenminste, papa en mama denken dat ik dat zeg. Ik weet niet of er een verband te leggen is tussen mijn premature vocabulaire en het veelvuldig bezoek aan de eendenvijver. Leuk vind ik die eendjes in ieder geval wel. Jammer dat het een beetje glad is daar…