In afwachting van de kerstavond hadden we een feestje met de familie van mama. Oma Uden (snap ik niet, eerst Oma, dan Omi en nu weer Oma Uden??) was 80 jaar geworden, en da’s best een hele prestatie. Vandaar reden voor een feestje in het altijd gezellige Panningen. Een woonboerderijtje met koetjes en twee open haarden. Mijn neefjes en nichtjes waren er ook, dus ik heel wat kunnen ravotten. De sneeuw kon niet wachten tot kerstavond en vond het nodig om nu al te vallen. Gevolg: heen Nederland plat en wij niet naar buiten. Althans, ik niet want ik vind dat witte spul dat uit de lucht komt dwarrelen maar koud. Maar mijn neefjes en nichtjes dachten daar anders over.

Zo op een willekeurige zondagmiddag twee weekjes voor Kerts samen met papa en mama naar Dippie Doe, een speciaal voor kindjes overdekte speeltuin. Allemaal leuke attracties waar ik voor het eerst alleen in mocht…

De man met de witte baard zit weer op het schip naar Spanje en de volgende witte baardeman staat voor de deur. Maar deze baardemans komt alleen maar binnen als er een boom met ballen in de woonkamer staat. Tijd om ons te prepareren dus.

Veel mensen hebben een echte ballenboom, maar omdat papa en mama dat zielig vinden, of teveel gedoe, hebben wij een nepballenboom. Ook goed.

Voor het eerst mocht ik helpen met het plaatsen van de ballen in de boom, hoewel de echte ballen schijnbaar niet aan mij toevertrouwd werden en telkens op zo’n hoogte werden gehangen dat ik er nét niet bij kon. Flauw. Ik mocht wel met een soort houten versierseltjes spelen. Erin hangen is leuk, maar eruit halen is nog veel leuker. Vooral omdat het niet mag.

De ballenboom staat er nu en elke keer als ik de woonkamer binnen kom  gestormd roep ik heel hard ‘boo!’ en loop ik naar dat zwarte doosje achter de ballenboom. Want als papa daarop drukt komen er allerlei lichtjes in de boom. En dan is ‘ie nog mooier…

Nou zeg, kom ik ‘m toch wéér tegen. Eerst op de teevee, dan bij Opi en Omi, en vervolgens zit ik een beetje te genieten van zo’n peperding, komt ‘ie weer binnenlopen! Ik weet niet precies wat ‘ie van me wil, maar hij loopt wel de hele tijd achter me aan. Snap het niet helemaal want ik val niet zo op mannen met witte baarden.

Wat wel weer leuk is, is dat ‘ie een kadootje voor me had als ik 3 minuten op schoot van papa naar z’n verhaaltje zou luisteren. Hij vertelde iets over mijn zelfstandigheid. Dat ik alles zelf wil doen enzo. Dat kadootje uitpakken, dat kon ik ook zelf wel.

Mijn zorgvuldig geoefend woordje ‘Lalaboo’ kon ik in ieder geval goed in de praktijk brengen, want ik heb een heuse Teletubbie-pop van de man-met-witte-baard gekregen. En iedereen zal dat weten ook!

De blaadjes vallen van de bomen en Opi en Omi zijn in Oss, Tijd om een wandelingetje te maken in het bos van Oss. Het bOss, zeg maar. En die blaadjes, intrigerend…

Tien augustus werd mijn nichtje weer een jaartje ouder en de 9e hebben we dat gevierd met (een beetje) familie, vriendinnen van Vanessa en héél veel andere kindjes. Samen met papa en mama naar Wateringen waar we samen de kadootjes aan Youenne hebben gegeven. Verder vond ik de glijbaan – zoals gebruikelijk aan de glijkant naar boven en dan niet meer naar beneden durven – veel leuker dan al die mensen en kindjes daar.

Bovendien had ik nog iets anders interessants ontdekt op zo’n verjaardagspartijtje: allerlei exotische vormen van voedsel die ik helemaal niet ken. Wat dacht je van knakworstjes, of friet? Jaja, ik heb voor de eerste keer in mijn leven een heel frietje gegeten. En ik vond dat – tot grote ergenis van mama – eigenlijk wel heel lekker.

En alsof dat nog niet genoeg was heb ik ook nog een methode ontwikkeld om de loopproces wat eerder op gang te helpen.

Op maandag 10 augustus werden we spontaan uitgenodigd door Piet en Bianca om te gaan BBQ-en. Volgens Buienradar.nl zou het in ieder geval aan het begin van de avond droog blijven, dus de gok werd genomen. Bovendien hadden we 4 iPhones bij de hand, dus we konden met een precisie van een open hart-operatie de buien minutieus volgen.

Piet, Bianca, Pieter en Julius hadden vakantie, en dus alle tijd om de BBQ te organiseren. En als daar een BBQ wordt geregeld, dan betekent dat vlees, veel vlees. Nou kan zo’n half schaap op hete kolen mij niet zo boeien, maar die halve speeltuin in de tuin is dus echt wel vet cool. Een heuse glijbaan en klimrek, wat wil een dreumes nog meer? Hij is alleen een beetje stijl, die glijbaan.

We hebben een mooi voorjaar gehad en de zomer kenmerkt zich door af en toe een lekker weekje van tropische baddertemperaturen. En als je dan net in het bos zit is dat natuurlijk helemaal mooi. Op een zaterdag en zondag begin juli zijn we met Vanessa, Bas en Youenne de pensionado’s in het bos gaan opzoeken. Zij overzomeren daar en zijn dus een beetje afgesneden van de echte  wereld, daar in dat bos. Wat sociale contacten met een beebie kan dus geen kwaad. Opi, Omi, Tande Viviane, Ome Bin en Bomma waren natuurlijk erg blij ons weer te zien.

Lekker gespeeld met Youenne in het water, gefietst en gewandeld. Ik hoef niet perse naar Bali, vind dit net zo leuk…

Papa en mama vonden het hoog nodig tijd worden dat ik wat cultuur bijgebracht word. Omdat Bali en cultuur zich beperkte tot het laten adoreren door de plaatselijke bevolking dachten ze het deze keer dichter bij huis te zoeken. En zo geschiedde het dat we naar Plopsaland gingen. Nu moet je weten dat ik nogal ‘fan’ ben van Bumba, een olijk ogend clowntje op TV die al kirrend allerlei truukjes doet. En nou blijkt dat die gast een heel overdekt pretpark heeft in België, samen met een soort tuinkabouter. Dat leek ons dan wel wat, op naar Hasselt, België. Met z’n drieën op hotel.

Het bleek een schot in de roos. Hoewel ik nauwelijks kan bevatten wat er allemaal in die hal te zien was heb ik me kostelijk vermaakt. Helemaal hieperdepieper wilde ik van de ene attractie naar de andere. Helamaal top. En die clown ‘live’ zien was natuurlijk helemaal spannend. Zoals jullie kunnen zien in de video heb ik enorme schik gehad. Zo’n schik dat ik weigerde ’s avonds om 7 uur naar bed te gaan. Rond half tien vond ik het welletjes en gingen de luiken dicht.

Wat een mijlpaal. Alweer 1 jaar geleden vond ik het nodig om de wereld te gaan verkennen. En nu, een jaar later heb ik al heel wat meegemaakt: voor het eerst mijn papa en mama zien, warm zomerweer maar ook koud winterweer, de zee, het bos, echt eten, mijn eerste tandjes, kruipen, vallen, slapeloze nachten. Ik ben eigenlijk al ‘beebie-af’ maar vind dat ik nog niet echt voor vol wordt aangezien. Nou ja, vol wel. Maar dan in het gezicht.

En toen was het 30 april dan zover. Speciaal voor de gelegenheid had iedereen de vlag buitengehangen. Ik weet niet precies waarom ze dan ook oranje kleren aantrekken, maar dat zal wel iets met die vlag te maken hebben. Vandaag, de grote dag, is tante Vanessa, ome Bas en Youenne ons komen opzoeken. Daarnaast waren Oma, ander ome Bas en Kalani helemaal komen overvliegen van Bonaire om mij het eerst kaarsje te zien uitblazen. We houden het vandaag een beetje rustig, aanstaande zondag is pas het echte feestje, met zo’n 30 man in mijn huis.

Het was een bijzonder mooie lentedag, ongeveer 25 graden in de zon. Gemakkelijk met korte mouwen dus. Mama had een speciale taart laten overkomen uit Venlo, eentje die ze op het internet had gevonden en met allemaal kleurige rondjes erop. Tsja, waarom zou je ook een taart bij de plaatselijke bakker halen, toch? Wat je van ver haalt is lekker.

Ik heb alle kadootjes bijna helemaal zelf uitgepakt. Hoewel de inhoud van de pakken die binnengesleept werden ongetwijfeld een hoop waarde hebben vond ik het pakpapier an sich en de bijbehorende krullen ook wel mooi. De visite had erg hun best gedaan om iets moois uit te zoeken: Een schilderij van opa en oma, een echte fiets van Vanessa, Bas en Youenne (daar had Youenne ook op leren fietsen) en een echte interactieve Elmo robotpop van papa en mama. Hoewel ik bij die laatste het idee had dat papa ‘m ook wel erg leuk vond.