Herfst in Oss

De blaadjes vallen van de bomen en Opi en Omi zijn in Oss, Tijd om een wandelingetje te maken in het bos van Oss. Het bOss, zeg maar. En die blaadjes, intrigerend…

Gezellig naar Youenne’s verjaardag

Tien augustus werd mijn nichtje weer een jaartje ouder en de 9e hebben we dat gevierd met (een beetje) familie, vriendinnen van Vanessa en héél veel andere kindjes. Samen met papa en mama naar Wateringen waar we samen de kadootjes aan Youenne hebben gegeven. Verder vond ik de glijbaan – zoals gebruikelijk aan de glijkant naar boven en dan niet meer naar beneden durven – veel leuker dan al die mensen en kindjes daar.

Bovendien had ik nog iets anders interessants ontdekt op zo’n verjaardagspartijtje: allerlei exotische vormen van voedsel die ik helemaal niet ken. Wat dacht je van knakworstjes, of friet? Jaja, ik heb voor de eerste keer in mijn leven een heel frietje gegeten. En ik vond dat – tot grote ergenis van mama – eigenlijk wel heel lekker.

En alsof dat nog niet genoeg was heb ik ook nog een methode ontwikkeld om de loopproces wat eerder op gang te helpen.

Lekker BBQ-en bij Pieter en Julius

Op maandag 10 augustus werden we spontaan uitgenodigd door Piet en Bianca om te gaan BBQ-en. Volgens Buienradar.nl zou het in ieder geval aan het begin van de avond droog blijven, dus de gok werd genomen. Bovendien hadden we 4 iPhones bij de hand, dus we konden met een precisie van een open hart-operatie de buien minutieus volgen.

Piet, Bianca, Pieter en Julius hadden vakantie, en dus alle tijd om de BBQ te organiseren. En als daar een BBQ wordt geregeld, dan betekent dat vlees, veel vlees. Nou kan zo’n half schaap op hete kolen mij niet zo boeien, maar die halve speeltuin in de tuin is dus echt wel vet cool. Een heuse glijbaan en klimrek, wat wil een dreumes nog meer? Hij is alleen een beetje stijl, die glijbaan.

Yara en de zomer van 2009

We hebben een mooi voorjaar gehad en de zomer kenmerkt zich door af en toe een lekker weekje van tropische baddertemperaturen. En als je dan net in het bos zit is dat natuurlijk helemaal mooi. Op een zaterdag en zondag begin juli zijn we met Vanessa, Bas en Youenne de pensionado’s in het bos gaan opzoeken. Zij overzomeren daar en zijn dus een beetje afgesneden van de echte  wereld, daar in dat bos. Wat sociale contacten met een beebie kan dus geen kwaad. Opi, Omi, Tande Viviane, Ome Bin en Bomma waren natuurlijk erg blij ons weer te zien.

Lekker gespeeld met Youenne in het water, gefietst en gewandeld. Ik hoef niet perse naar Bali, vind dit net zo leuk…

Yara in Plopsaland

Papa en mama vonden het hoog nodig tijd worden dat ik wat cultuur bijgebracht word. Omdat Bali en cultuur zich beperkte tot het laten adoreren door de plaatselijke bevolking dachten ze het deze keer dichter bij huis te zoeken. En zo geschiedde het dat we naar Plopsaland gingen. Nu moet je weten dat ik nogal ‘fan’ ben van Bumba, een olijk ogend clowntje op TV die al kirrend allerlei truukjes doet. En nou blijkt dat die gast een heel overdekt pretpark heeft in België, samen met een soort tuinkabouter. Dat leek ons dan wel wat, op naar Hasselt, België. Met z’n drieën op hotel.

Het bleek een schot in de roos. Hoewel ik nauwelijks kan bevatten wat er allemaal in die hal te zien was heb ik me kostelijk vermaakt. Helemaal hieperdepieper wilde ik van de ene attractie naar de andere. Helamaal top. En die clown ‘live’ zien was natuurlijk helemaal spannend. Zoals jullie kunnen zien in de video heb ik enorme schik gehad. Zo’n schik dat ik weigerde ’s avonds om 7 uur naar bed te gaan. Rond half tien vond ik het welletjes en gingen de luiken dicht.

Hieperdepiep! Yara 1 jaar

Wat een mijlpaal. Alweer 1 jaar geleden vond ik het nodig om de wereld te gaan verkennen. En nu, een jaar later heb ik al heel wat meegemaakt: voor het eerst mijn papa en mama zien, warm zomerweer maar ook koud winterweer, de zee, het bos, echt eten, mijn eerste tandjes, kruipen, vallen, slapeloze nachten. Ik ben eigenlijk al ‘beebie-af’ maar vind dat ik nog niet echt voor vol wordt aangezien. Nou ja, vol wel. Maar dan in het gezicht.

En toen was het 30 april dan zover. Speciaal voor de gelegenheid had iedereen de vlag buitengehangen. Ik weet niet precies waarom ze dan ook oranje kleren aantrekken, maar dat zal wel iets met die vlag te maken hebben. Vandaag, de grote dag, is tante Vanessa, ome Bas en Youenne ons komen opzoeken. Daarnaast waren Oma, ander ome Bas en Kalani helemaal komen overvliegen van Bonaire om mij het eerst kaarsje te zien uitblazen. We houden het vandaag een beetje rustig, aanstaande zondag is pas het echte feestje, met zo’n 30 man in mijn huis.

Het was een bijzonder mooie lentedag, ongeveer 25 graden in de zon. Gemakkelijk met korte mouwen dus. Mama had een speciale taart laten overkomen uit Venlo, eentje die ze op het internet had gevonden en met allemaal kleurige rondjes erop. Tsja, waarom zou je ook een taart bij de plaatselijke bakker halen, toch? Wat je van ver haalt is lekker.

Ik heb alle kadootjes bijna helemaal zelf uitgepakt. Hoewel de inhoud van de pakken die binnengesleept werden ongetwijfeld een hoop waarde hebben vond ik het pakpapier an sich en de bijbehorende krullen ook wel mooi. De visite had erg hun best gedaan om iets moois uit te zoeken: Een schilderij van opa en oma, een echte fiets van Vanessa, Bas en Youenne (daar had Youenne ook op leren fietsen) en een echte interactieve Elmo robotpop van papa en mama. Hoewel ik bij die laatste het idee had dat papa ‘m ook wel erg leuk vond.

Vriendjes en vriendinnetjes

Soms moeten papa’s en mama’s ook hun sociale contacten onderhouden. Dus een uitnodiging van Tante Jolanda en Ome Graeme die samen met Jarno speciaal voor de Paashaas van Engeland naar Nederland zijn komen varen sloegen ze natuurlijk niet af. Ook Ome René, Tante Marcela, Felipe, Ome Rob, Tante Berber, Youri en Amélie waren van de partij.

Op naar de camping in Uden (ja die waar papa en mama elkaar hebben leren kennen, maar dat leggen ze vast nog wel een keer uit). Jarno was jarig geweest, dus allereerst natuurlijk kadootjes. Maar alleen 1 kindje kadootjes is ook maar alleen, dus de andere kindjes kregen natuurlijk ook wat. Daarna zijn we een stukje gaan wandelen, naar het pannekoekenrestaurant. Ik vond in ieder geval de koekjes lekkerder dan de pannenkoek.

Omdat papa’s en mama’s vroeger ook klein zijn geweest hebben we de dag afgesloten op de speelplaats, waar volgens ons de papa’s en mama’s meer lol hebben gehad dan de beebies. Ach, we gunnen ze ook wel eens een verzetje. Alleen jammer dat Ome René niet kan frisbie-en…

Mijn eerste woordje

Na verwoedde pogingen van mijn papa werd het harde werken op 12 april dan toch beloond. Ik kan ‘papa’ zeggen. Niet dat ik echt weet wat het woord betekent, maar papa en mama zijn heel blij als ik het zeg. Wat mij betreft lijkt het erg veel op ‘dada’, iets wat ik maanden geleden al aan het brabbelen was. Maar ja, als papa en mama er blij mee zijn, mij best. Het tweede woordje wat ze me aan willen smeren is ‘mama’. Maar die ‘m’ ligt toch wat verder weg dan de ‘p’. Blijven oefenen dus…

Ik ga de wereld ontdekken

Nadat ik in de vakantie het truukje had geleerd om van een liggende positie rechtop te kunnen gaan zitten was het tijd voor de volgende stap. Ik was al een tijdje gefrustreerd omdat er zoveel dingen te zien zijn, te voelen en te proeven. En ik zat daar maar. Weliswaar kon ik er naartoe rollen, maar dat staat zo raar. Een echte beebie kruipt, dus het was tijd om dat ook maar eens te leren.

De eerste fase van mijn plan van aanpak was het naar voren laten vallen als ik rechtop zit. Ik leunde nu op mijn handjes en duwde mezelf zo naar voren om op handen en knieën te verplaatsen. Vervolgens een stapje vooruit. Dat viel niet mee. Achteruit ging beter. Maar na verloop van tijd kreeg ik het dan toch te pakken, en was het tijd voor papa en mama om het huis beebiesafe te maken. Vooral de planten en het wijnrek vind ik bere-interessant, met name omdat papa en mama dan rare schuddende bewegingen met hun hoofd maken. Hun stem wordt dan ook anders. Grappig!

De kastjes waar allemaal leuke dingen instaan om in je mond te stoppen kunnen ineens maar een heel klein stukje open. Nou ja, niet allemaal want er zijn twee kastjes die wel opengaan, en daar kan ik gewoon papmeel uit halen.

Ik vind dat kruipen wel wat. Overal waar papa en mama naartoe gaan kan ik ze gewoon volgen. In de huiskamer, de garage en de keuken. Alleen de tuin vind ik niet zo. Behalve als er een zacht kleedje op dat rare groene prikkende spul is gelegd.

Beebie Bali deel 5 – De terugkeer

We hebben het weer gehad, de vakantie zit er weer op. De één na laatste dag op het mooie eiland Bali hebben we nog een dagje een taxi gehuurd om ons een beetje heen en weer te rijden op het zuidelijke puntje van Bali. We zijn naar een heuse vismarkt geweest waar de exotische vissoorten, de één nog kleurrijker dan de ander, uitgestald lagen ter verkoop aan de lokale bevolking. We hebben zelfs een paar van die exemplaren op het strand opgegeten.

Na deze nautische ervaring zijn we doorgereden naar Ulluwatu, een tempelcomplex aan de zee, bovenop een rots. Een lieve oude dame was zo vriendelijk om met ons meet te lopen om ons zodoende te beschermen tegen de wilde apen, die overigens helemaal uitgeteld van de warmte op apegapen lagen en ons niet eens zagen staan. Laat staan aanvallen. Maar de lieve oude dame vond wel dat ze ons goed verdedigd had en dat dit dus heus wel 25 Euro waard was. Papa en mama vonden van niet, geloof ik.

Na de tempel beveelde mama de chaffeur ons bij de dichtsbijzijnde shopping mall te droppen om nogmaals een poging te doen iets voor zichzelf te kopen. Vorige keer was het namelijk niet helemaal gelukt. Helaas, ook deze keer weer bleek het niveau van de gemiddelde Balinese winkelier niet de moeite waard om een creditcard te trekken. Tot spijt van papa natuurlijk.

De laatste dag hebben we een beetje genikst aan het zwembad en zijn we in de namiddag naar het vliegveld vertrokken. Papa en mama waren best zenuwachtig, de ervaringen van de heenreis nog vers op hun netvlies gegrifd. Maar ik heb me deze keer goed gehouden en slechts even gehuild. De tocht was weer zwaar en lang, maar ik heb het grootste gedeelte in dromenland doorgebracht.

Nu, half vijf ’s middags in Nederland ben ik natuurlijk van slag af en wil ik niet slapen als ik moet slapen en val ik in slaap als ik moet eten. Dat wordt een paar daagjes acclimatiseren, ben ik bang…