Vandaag was het dan zover. Bijna 1 miljoen kindjes moesten gevaccineerd worden tegen de griep die helemaal is komen overwaaien vanuit Mexico. Jammer dat ik daar nog nooit geweest ben, want nou heb ik wel de last en niet de lust ervan.

Maar goed, om 11 uur ben ik dus met papa naar de sporthal in Oss gegaan om de veelbesproken prik te halen. Volgens sommigen is deze prik gevaarlijk, worden er nanobots mijn lichaam geïnjecteerd of worden we morgen wakker als halve zombies, immer gehoorzamend aan de geweldloos overgenomen nieuwe regering die uiteindelijk blijkt een pact aangegaan te zijn met aliens die ons al miljoenen jaren in de gaten houden. Het kan ook best zijn dat er wat bijwerkingen zijn, dus opletten moeten we wel.

Het bleek dat ik niet het enige kindje was waarvan de papa en mama het nodig achtten om een 2 mm dikke naald in mijn bovenarm te laten prikken, getuige de lange rijen papa’s, mama’s en kindjes in de sporthal. Na de registratie werd mij een mevrouw toegewezen die voordat ik er erg in had die naald al pontificaal in mijn arm had gejensd. Dat was minder…

Mijn huilen beperkte zich tot 20 seconden, waarna papa mij verblijde met een speen. Gedurende de terugreis was ik zoet en heb thuis bijna drie uur geslapen. Nu, 4 uur ’s middags, voel ik me prima, ben ik uitermate druk en vrolijk en heb zo te zien geen last van de gewraakte bijwerkingen. Gelukkig is het Sinterklaas, dus ik word afgeleid door een scheepslading pepernoten. Ik heb ook nog geen last van mijn bovenarm, maar dat kan morgen nog komen.

En dan te bedenken dat ik over drie weken weer mag…

Er schijnt een oude wijze man in het land te zijn aangekomen. Eén met een witte baard en een verzameling zwarte huppelmensen die heel blij ronde koekjes zo hard mogelijk naar kindjes gooien. Wat daar de lol van is snap ik niet, maar die dingen zijn wel lekker. Die oude wijze man verplaatst zich op een wit paard en het schijnt dat alle kindjes hun schoen voor de verwarming mag zetten. Maar ik nog niet, want papa en mama zeggen dat ik er nog niets van snap.

En nu heb ik het gerucht gehoord dat de broer van die oude wijze man met z’n witte baard volgende maand langskomt. Maar die komt met een slee met rendieren. En die heeft geen zwarte huppelmensen maar kabouters.

Nee, ik snap er inderdaad niets van…

Mijn papa doet heus wel z’n best hoor. Op een regenachtige zaterdagmiddag speciaal pannekoeken gemaakt. Dat vindt elke peuter toch wel lekker? Inderdaad, de eerste 5 hapjes. Maar dan moet snel het brood weer komen. Ach, het zal de achtergrond van de bakkersfamilie wel zijn…

Eén van de eerste woordjes die ik kan zeggen is ‘eendjes’. Tenminste, papa en mama denken dat ik dat zeg. Ik weet niet of er een verband te leggen is tussen mijn premature vocabulaire en het veelvuldig bezoek aan de eendenvijver. Leuk vind ik die eendjes in ieder geval wel. Jammer dat het een beetje glad is daar…

De blaadjes vallen van de bomen en Opi en Omi zijn in Oss, Tijd om een wandelingetje te maken in het bos van Oss. Het bOss, zeg maar. En die blaadjes, intrigerend…

Mijn papa gaat naar de US, en dit is wat ik kreeg…

Tien augustus werd mijn nichtje weer een jaartje ouder en de 9e hebben we dat gevierd met (een beetje) familie, vriendinnen van Vanessa en héél veel andere kindjes. Samen met papa en mama naar Wateringen waar we samen de kadootjes aan Youenne hebben gegeven. Verder vond ik de glijbaan – zoals gebruikelijk aan de glijkant naar boven en dan niet meer naar beneden durven – veel leuker dan al die mensen en kindjes daar.

Bovendien had ik nog iets anders interessants ontdekt op zo’n verjaardagspartijtje: allerlei exotische vormen van voedsel die ik helemaal niet ken. Wat dacht je van knakworstjes, of friet? Jaja, ik heb voor de eerste keer in mijn leven een heel frietje gegeten. En ik vond dat – tot grote ergenis van mama – eigenlijk wel heel lekker.

En alsof dat nog niet genoeg was heb ik ook nog een methode ontwikkeld om de loopproces wat eerder op gang te helpen.

Op maandag 10 augustus werden we spontaan uitgenodigd door Piet en Bianca om te gaan BBQ-en. Volgens Buienradar.nl zou het in ieder geval aan het begin van de avond droog blijven, dus de gok werd genomen. Bovendien hadden we 4 iPhones bij de hand, dus we konden met een precisie van een open hart-operatie de buien minutieus volgen.

Piet, Bianca, Pieter en Julius hadden vakantie, en dus alle tijd om de BBQ te organiseren. En als daar een BBQ wordt geregeld, dan betekent dat vlees, veel vlees. Nou kan zo’n half schaap op hete kolen mij niet zo boeien, maar die halve speeltuin in de tuin is dus echt wel vet cool. Een heuse glijbaan en klimrek, wat wil een dreumes nog meer? Hij is alleen een beetje stijl, die glijbaan.

We hebben een mooi voorjaar gehad en de zomer kenmerkt zich door af en toe een lekker weekje van tropische baddertemperaturen. En als je dan net in het bos zit is dat natuurlijk helemaal mooi. Op een zaterdag en zondag begin juli zijn we met Vanessa, Bas en Youenne de pensionado’s in het bos gaan opzoeken. Zij overzomeren daar en zijn dus een beetje afgesneden van de echte  wereld, daar in dat bos. Wat sociale contacten met een beebie kan dus geen kwaad. Opi, Omi, Tande Viviane, Ome Bin en Bomma waren natuurlijk erg blij ons weer te zien.

Lekker gespeeld met Youenne in het water, gefietst en gewandeld. Ik hoef niet perse naar Bali, vind dit net zo leuk…