Yara 4 jaar!

Ik heb er heel erg naar uitgeleefd, en vandaag was het dan zover: eindelijk 4 jaar! Toen ik vanochtend opstond was het huis helemaal versierd met slingers en ballonnen. En wat denk je? Op mijn stoel een heel groot kado. Eénmaal ontdaan van het kadopapier was ik in het gelukkige bezit van een heuse fotocamera annex videocamera annex spelletjescomputer annex stemopnemer en -vervormer annex muziekspeler. Gekregen van papa, mama, opi en omi. Dat dit een schot in de roos was bleek wel dat ik gedurende de dag al 239 foto’s heb gemaakt. Alles wat voor m’n voeten komt moet vastgelegd worden. Papa is al helemaal blij want die ziet in mij een toekomstige digitale creatieveling.

‘s Middags zijn we na het uitblazen van het kaarsje op het taart(je) naar de stad gegaan, waar zowaar nog veel meer mensen in de feeststemming waren. Mama vertelde me dat iedereen blij was omdat ik jarig was, en dat ze daarom allemaal iets oranje hadden aangedaan. Omdat dat m’n lievelingskleur is, zei mama. Wel raar, want ik dacht toch echt dat ze wist dat dit roze was…

Pieter en Julius waren er ook, en samen met Piet en Bianca zijn we naar Mindy’s optreden gaan kijken. Er waren héél veel mensen die stonden te kijken naar Mindy en toen ging Mindy ook nog een liedje voor me zingen. Heel lief bedoeld, maar ik geloof dat ik niet zo graag in het middelpunt van de belangstelling sta.

Ik heb ook nog een ballon gekregen, maar dat was van korte duur. Even niet opgelet en weg was ‘ie. Nu is ‘ie bij de vogeltjes, tot groot ongenoegen van mijn papa die zegt dat die ballon héél duur was en dat ik volgende keer beter op moet letten.

Mijn echte verjaardag moet nog komen, maar die vier ik later deze maand samen met de verjaardag van papa en mama. Dan komen ook opi, omi, opa, oma, Vanessa en Youenne. Ik kan niet wachten.

Bijna lente

Vandaag was het lekker weer en ben ik samen met papa naar buiten gegaan om de voortuin eens flink aan te pakken. Het was wel nodig, want het Braziliaans regenwoud was er niets bij. Papa moest eerst heel veel scheppen voordat we een stukje aarde vonden om plantjes in te graven. Die hadden we in het tuincentrum gekocht, altijd garant voor een hoop plezier daar.

We hebben nu echte aardbeien in de tuin staan, en ik kan niet wachten tot ik ze kan plukken. Het zijn nu nog maar kleine witte bloemetjes en papa heeft me geleerd dat plantjes aarde, zon en water nodig hebben. Nou, dat water zit wel goed met al die regen. Maar zon zou nog wel eens het probleem kunnen zijn in deze natte lente. Hoopvol vraag ik bijna dagelijks of de plantjes al gegroeid zijn, maar ik vind dat bar langzaam gaan.

Papa zegt dat ik geduld moet hebben.

Yara voor het eerst naar school

Op 30 maart was het dan zover, ik mocht voor het eerst ‘oefenen’ op de grote school. Al weken had ik naar deze dag uitgekeken, want op de beebieschool ben ik het wel een beetje zat. Al die kleine kindjes daar, ik ben wel toe aan een uitdaging.

Bepakt en bezakt met m’n trommeltje fruit en drinkbeker werd ik door papa en mama voor het eerst naar mijn nieuwe school gebracht: de Montessorischool Elzeneind. Wel even in de auto zitten, want het is niet echt om de hoek. Aangekomen op school werd ik verwelkomd door Juf Esther, die me vertelde waar ik moest zitten. Tijdens de lessen heb ik allemaal leuke dingen gedaan, zoals lekker gespeeld op de zandtafel. We hebben zelfs vlinders die eerst rupsen waren losgelaten op de vlinderboom.

Ik mocht maar een half dagje oefenen dus om 12 uur kwamen papa en mama en Eline me alweer ophalen. En omdat bijna alle kindjes tussen de middag op school blijven vond ik het helemaal niet leuk om naar huis te gaan. Ik wilde het liefst blijven.

Gelukkig mag ik maandag weer een half dagje oefenen.

Leren schrijven en leren lopen

Het gaat snel met de ontwikkeling van de dames. De één leert schrijven, de ander leert lopen.

Tinkerbel

Ik ga lekker weer naar Bonaire. Deze keer alleen met mama en m’n zus; papa blijft thuis. Omdat het in Nederland carnaval is heeft Omi een heus Tinkerbelpak voor me gemaakt. Tijd om die even te passen en te oefenen als elfje. Gelukkig vieren ze op Bonaire ook carnaval. Denk alleen dat ik die dikke maillot niet meeneem.

 

Horrorwinter 2012

Het is al heel lang koud in Nederland. Er wordt zelfs gesproken van een ‘koudegolf’. En de kou heeft zo z’n voordelen. Water wordt ijs en daar kun je op schaatsen. Regen wordt sneeuw en daar kun je op sleeën. Op een mooie zondag zijn we met z’n allen lekker gaan wandelen in het bos, met als doel schaatsen op het plaatselijke ven.

 

Kerst 2011

Lekker eten bij Opi en Omi en tweede Kertsdag thuis bij papa en mama en m’n liefste zus Eline. Lekker koken met papa.

Dit was Sinterklaas 2011

De goedheiligman was weer in het land, en hoewel ik het vorig jaar allemaal wel een beetje te spannend vond was het dit jaar één groot feest. Economische crisis of niet, sinterklaas heeft zich er niet veel van aangetrokken. Maar liefst 5 keer mocht ik de sint of zijn zwarte pieten in één of andere hoedanigheid treffen. Niet dat ik ze alle keren echt gezien heb, want ze doen veel stiekem, ‘s nachts.

Ik heb zelfs allerlei verlanglijstjes gemaakt waar ik mijn wensen uit de speelgoedfolder had opgeplakt. Die heb ik dan in mijn schoen gestopt zodat de Sint goed wist wat ik wilde hebben. Wel jammer dat ‘ie vergeten is ze mee te nemen want de volgende dag lagen ze bij mama onder het bed. Tsss… domme zwarte piet.

Ik ken al heel veel sinterklaasliedjes uit m’n hoofd en dat helpt volgens mij wel bij het innen van de kadootjes. Daarnaast vind ik zelf wel dat ik heel lief ben geweest, dus daar kan het ook niet aan liggen. Uitgedost in mijn eigen zwarte pietenpak trotseerde ik het spannende gevoel om oog in oog te staan met de witte baardman en zijn zwarte medemens. En niet zonder resultaat.

Fietsen zonder zijwieltjes

Ik liep al een tijdje met het idee om zonder zijwieltjes te gaan fietsen. Sommige vriendinnen, zo heb ik gehoord, fietsen al zonder die beebiewieltjes en het wordt tijd dat ik ook tot die club ga behoren. Ik loop al een paar dagen te zeggen tegen papa en mama dat “ik zooo groot ben als ik ook zonder zijwieltjes kan fietsen”. Dus vandaag heeft papa de waterpomptang ter hand genomen en die dingen eraf geschroefd.

Gewapend met een sjaal om mijn middel om me op te vangen bij eventuele calamiteiten gingen papa en ik op pad. Het was een prachtige nazomerse dag en er was geen hond op straat. Papa heeft slechts een uurtje rondjes hoeven lopen/rennen, coachend en instruerend hoe dat nou gaat, fietsen met zwaartekracht. Maar, zowaar na een uur was het zover. Papa liet de sjaal voor wat ‘ie was en weg was ik. Ik schrok er zelf wat van, en mijn papa stond ook wat perplex. Maar trots waren we allemaal wel…

 

Mijn zusje eet een boterham

Eline is aardig aan het groeien en mag sinds kort ook boterhammetjes eten. Dat vind ik allemaal prachtig, vooral als ik mag meehelpen. Ik eet nog steeds erg goed. ‘s Ochtends begin ik met twee boterhammen waarvan er standaard één met chocopasta is. De andere moet ‘gezond’ zijn van papa, dus meestal is dat smeerkaas, paté of pindakaas. Optimel is het helemaal voor mij, dus mijn boterhammen worden weggespoeld met deze edele drank. OP het kinderdagverblijf krijg ik fruit en ‘s middags ook nog twee boterhammen. Bij papa en mama thuis eet ik ‘s avonds gewoon met de pot mee, en er is maar weinig dat ik niet lust. Eigenlijk niets… O ja, pannenkoeken ben ik niet zo gek van.