Wat een mijlpaal. Alweer 1 jaar geleden vond ik het nodig om de wereld te gaan verkennen. En nu, een jaar later heb ik al heel wat meegemaakt: voor het eerst mijn papa en mama zien, warm zomerweer maar ook koud winterweer, de zee, het bos, echt eten, mijn eerste tandjes, kruipen, vallen, slapeloze nachten. Ik ben eigenlijk al ‘beebie-af’ maar vind dat ik nog niet echt voor vol wordt aangezien. Nou ja, vol wel. Maar dan in het gezicht.

En toen was het 30 april dan zover. Speciaal voor de gelegenheid had iedereen de vlag buitengehangen. Ik weet niet precies waarom ze dan ook oranje kleren aantrekken, maar dat zal wel iets met die vlag te maken hebben. Vandaag, de grote dag, is tante Vanessa, ome Bas en Youenne ons komen opzoeken. Daarnaast waren Oma, ander ome Bas en Kalani helemaal komen overvliegen van Bonaire om mij het eerst kaarsje te zien uitblazen. We houden het vandaag een beetje rustig, aanstaande zondag is pas het echte feestje, met zo’n 30 man in mijn huis.

Het was een bijzonder mooie lentedag, ongeveer 25 graden in de zon. Gemakkelijk met korte mouwen dus. Mama had een speciale taart laten overkomen uit Venlo, eentje die ze op het internet had gevonden en met allemaal kleurige rondjes erop. Tsja, waarom zou je ook een taart bij de plaatselijke bakker halen, toch? Wat je van ver haalt is lekker.

Ik heb alle kadootjes bijna helemaal zelf uitgepakt. Hoewel de inhoud van de pakken die binnengesleept werden ongetwijfeld een hoop waarde hebben vond ik het pakpapier an sich en de bijbehorende krullen ook wel mooi. De visite had erg hun best gedaan om iets moois uit te zoeken: Een schilderij van opa en oma, een echte fiets van Vanessa, Bas en Youenne (daar had Youenne ook op leren fietsen) en een echte interactieve Elmo robotpop van papa en mama. Hoewel ik bij die laatste het idee had dat papa ‘m ook wel erg leuk vond.