Nadat ik in de vakantie het truukje had geleerd om van een liggende positie rechtop te kunnen gaan zitten was het tijd voor de volgende stap. Ik was al een tijdje gefrustreerd omdat er zoveel dingen te zien zijn, te voelen en te proeven. En ik zat daar maar. Weliswaar kon ik er naartoe rollen, maar dat staat zo raar. Een echte beebie kruipt, dus het was tijd om dat ook maar eens te leren.

De eerste fase van mijn plan van aanpak was het naar voren laten vallen als ik rechtop zit. Ik leunde nu op mijn handjes en duwde mezelf zo naar voren om op handen en knieën te verplaatsen. Vervolgens een stapje vooruit. Dat viel niet mee. Achteruit ging beter. Maar na verloop van tijd kreeg ik het dan toch te pakken, en was het tijd voor papa en mama om het huis beebiesafe te maken. Vooral de planten en het wijnrek vind ik bere-interessant, met name omdat papa en mama dan rare schuddende bewegingen met hun hoofd maken. Hun stem wordt dan ook anders. Grappig!

De kastjes waar allemaal leuke dingen instaan om in je mond te stoppen kunnen ineens maar een heel klein stukje open. Nou ja, niet allemaal want er zijn twee kastjes die wel opengaan, en daar kan ik gewoon papmeel uit halen.

Ik vind dat kruipen wel wat. Overal waar papa en mama naartoe gaan kan ik ze gewoon volgen. In de huiskamer, de garage en de keuken. Alleen de tuin vind ik niet zo. Behalve als er een zacht kleedje op dat rare groene prikkende spul is gelegd.