We zijn weer en paar dagen verder in de vakantie en mijn ouders beginnen zich langzaam op te maken voor een iets actiever bestaan op het eiland Bali. De eerste paar dagen was het vooral aan het zwembad liggen, maar nu is mama al naar de Balinese massage geweest en zijn we gisteren met z’n allen naar Kuta geweest, een strandplaatsje hier niet ver vandaan. Mama had in de Lonely Planet gelezen dat daar een shopping mall was, dus hoera, we gingen lekker shoppen. Vindt papa vast ook heel leuk.

Aan werkloosheid doen ze niet op Bali, getuige de 26 medewerksters per rij beebiekleertjes. En allemaal zijn ze heel erg behulpzaam. En willen ze je oppakken en aan hun andere 534 collega’s laten zien. Verbazingwekkend dat de personeelskosten niet doorberekend worden in de uiteindelijke prijs van de beebiekleertjes, aangezien een beetje beebiekleertje al gauw 2 Euro kost. Of zullen de dames in kwestie vrijwilligerswerk doen? Hoe dan ook, mama vond het allemaal prima en een deel van mijn zomercollectie is alweer compleet. Mama zei tegen papa dat hoe meer we hier kochten, hoe minder we straks in Nederland voor de zomer hoefden te kopen. Ja ja…

 

 

Na de shopping spree zijn we op zoek gegaan naar de plaatselijke nachtmarkt om onze overgebleven Euro’s (stuk of vijf) te consumeren aan echt lokaal Balinees voedsel. De nachtmarkt was nou niet echt wat je gewend zou zijn te vinden in Thailand bijvoorbeeld (heb ik van horen zeggen, ben daar nog nooit geweest). Maar het voldeed aan de verwachting: goedkoop eten aan met TL verlichtte plastic tafeltjes samen met de lokale bevolking. Vast goed voor mijn multiculti-opvoeding.

De dag heeft zo’n indruk gemaakt dat er van slapen overdag sowieso geen sprake was. Toen we weer naar huis gingen, zo rond een uur of acht, was ik nog steeds een stuiterbal van energie en deed ik mijn uiterste best om niet in slaap te vallen. Niets, maar dan ook niets zou aan mijn aandacht ontsnappen en ik moest en zou alles zien. Terug in het hotel ben ik na de fles in een coma gevallen.

Voor een paar uur, want om drie uur was het drama compleet en kon ik dus niet meer slapen. Een uur lang heeft mama beetje met me rondgelopen en als uiterste redmiddel maar een flesje gegeven. Gelukkig viel ik toen wel weer in slaap.

Voor een paar uur, want om half zeven was deze jongedame klaarwakker en vol energie voor de volgende dag. En probeert mama met watjes in haar oren nog 10 minuten slaap in te halen en zit papa nu om half acht ’s ochtends deze blogppost te typen, met wallen onder z’n ogen en knallende koppijn…