Buikkrampjes, daar zit ik dus mee. Geeft niet, want zolang ik gedragen word heb ik nergens last van. En mijn ouders vinden het helemaal niet zo erg om een aantal uur rondjes door de kamer te lopen. Hoewel…
In de strijd om een stille Yara worden allerlei hulpmiddelen ingezet. Zie hier de laatste troef. Het zachte getik op het toetsenbord maakt me slaperig. Alleen jammer dat ik zo niet zie wat er op het scherm gebeurt.






0 Reacties tot “Het leven gaat door”